روکش، بریج، دستدندان، اوردنچر یا پروتز روی ایمپلنت. در یک مشاوره تخصصی مشخص میکنیم کدام گزینه برای وضعیت استخوان، بودجه و لبخند شما درست است.
پذیرش برای تعیین زمان معاینه رایگان با شما تماس خواهد گرفت.
درمان زیر نظر عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران با فلوشیپ پروتزهای فک و صورت.
اسکن سهبعدی و CAD/CAM برای پروتزی با دقت میکرونی و کمترین نیاز به تنظیم مجدد.
طرح درمان از فرم نهایی لبخند شروع میشود، نه صرفاً جایی که استخوان هست.
بازسازی جویدن برای پیشگیری از سوءتغذیه و مشکلات گوارشی، نه فقط زیبایی.
غذا را کامل خرد نمیکنید و همین به معده و گوارش فشار میآورد.
با هر دندان از دست رفته، دندانهای مجاور کج میشوند و بایت به هم میریزد.
از خندیدن و صحبت در جمع پرهیز میکنید و ظاهر صورت پیرتر شده.
پروتز دندان یک جایگزین مهندسیشده برای دندانها و بافتهای از دست رفته است که سه چیز را با هم بازمیگرداند، قدرت جویدن، زیبایی لبخند و توانایی تکلم. هدف ما در علم پروتز، توانبخشی کامل دهان است، نه فقط پر کردن یک جای خالی.
یک پروتز موفق باید هنگام صحبت و غذا خوردن ثابت بماند، فشار جویدن را درست توزیع کند و با مفصل فک و عضلات صورت هماهنگ باشد. اینجاست که تفاوت یک پروتز معمولی با یک پروتز تخصصی مشخص میشود.
جویدن، زیبایی و تکلم، هر سه با هم بازسازی میشوند.
بدون جابهجایی هنگام حرف زدن
حفاظت از استخوان و بافت زنده
اکلوژن درست، بدون درد مزمن
پوششی کامل روی دندان تخریبشده که ساختار و عملکرد آن را حفظ میکند؛ مناسب دندانهای عصبکشیشده و شکسته.
جایگزینی دندان از دست رفته با تکیه بر دندانهای مجاور؛ راهی کلاسیک برای بازگرداندن قدرت جویدن.
استاندارد طلایی جایگزینی دندان؛ از روکش تکواحدی تا بازسازی کامل فک با All-on-4. بیمار حس دندان طبیعی را تجربه میکند.
پروتز ثابت یکی از ارکان اصلی توانبخشی دهانی است و شامل بازسازی دندانهای آسیبدیده یا جایگزینی دندانهای از دست رفته با وسایلی است که بهصورت دائمی در دهان چسبانده یا پیچ میشوند. در دنیای تخصصی، پروتز ثابت صرفاً یک دندان مصنوعی نیست، بلکه قطعهای مهندسیشده است که با بیومکانیک دهان بیمار هماهنگ میشود. انواع اصلی آن روکش برای پوشاندن دندان بهشدت تخریبشده، بریج برای جایگزینی یک یا چند دندان با تکیه بر دندانهای مجاور، اینله و آنله بهعنوان ترمیم محافظهکارانه بخشهای آسیبدیده تاج، ونیر برای اصلاح رنگ و شکل دندانهای جلو، و پروتزهای ثابت متکی بر ایمپلنت هستند.
این موضوع را بدانید که در انتخاب درمان بریج مفهوم هزینه بیولوژیک تعیینکننده است؛ گاهی کاشت یک ایمپلنت بهجای تراش دادن دو دندان سالم مجاور، علیرغم هزینه مالی بالاتر، از نظر علمی ترجیح داده میشود چون بافت سالم کمتری فدا میشود.
برای زمانی که چند دندان از دست رفته اما هنوز دندان طبیعی دارید؛ با گیره به دندانهای باقیمانده متصل میشود.
جایگزین تمام دندانهای یک فک؛ علاوه بر دندان، ارتفاع و فرم صورت را هم بازسازی میکند.
پروتز کاملی که روی ریشه یا ایمپلنت قفل میشود و ثبات بسیار بیشتری از دستدندان معمولی دارد.
پروتز متحرک برخلاف تصور عموم فقط یک دستدندان ساده نیست، بلکه درمانی مهندسیشده برای افرادی است که امکان استفاده از پروتز ثابت یا ایمپلنت وسیع را ندارند. این پروتز جایگزین دندانهای از دست رفته و بافتهای مجاور مانند لثه و استخوان تحلیلرفته میشود و بیمار میتواند آن را برای نظافت خارج کرده و دوباره جایگذاری کند. برخلاف پروتز ثابت، این نوع پروتز علاوه بر دندان، حجم از دست رفته صورت و حمایت لبها را نیز بازسازی میکند.
انواع پروتز متحرک شامل پروتز کامل برای افرادی که تمام دندانهای یک یا هر دو فک را از دست دادهاند، پروتز پارسیل برای کسانی که هنوز تعدادی دندان طبیعی دارند، و اوردنچر است که روی ریشههای باقیمانده یا ایمپلنت قرار میگیرد و ثبات بسیار بیشتری فراهم میکند. یکی از کلیدهای موفقیت ما در ساخت پروتز متحرک، قرار دادن دندانها در منطقه خنثی است؛ جایی که فشار زبان از داخل و فشار گونه از بیرون با هم برابرند، در غیر این صورت پروتز مدام جابهجا میشود. باید صادق باشم که قدرت جویدن با پروتز متحرک هرگز به اندازه دندان طبیعی نیست و به زمان برای انطباق عصبیعضلانی نیاز دارد.
| معیار | پروتز ثابت | پروتز متحرک |
|---|---|---|
| حس طبیعی | بسیار بالا | نیازمند انطباق |
| قدرت جویدن | عالی | متوسط تا ضعیف |
| حفظ استخوان فک | خوب | ضعیف |
| حمایت از فرم صورت | محدود | بسیار خوب |
| نیاز به جراحی | خیر | خیر |
| هزینه اولیه | متوسط | کمترین |
نیاز به پروتز دندان تنها به معنای «نداشتن دندان» نیست. تصمیم برای شروع درمان پروتزی یک فرآیند تشخیصی عمیق است که در آن نهتنها بافتهای از دست رفته، بلکه عملکرد جویدن، تکلم، زیبایی و از همه مهمتر سلامت روان و کیفیت زندگی بیمار را ارزیابی میکنیم.
افرادی که یک یا چند دندان خود را از دست دادهاند. زمانی که حتی یک دندان از دست میرود، تعادل سیستم جویدن به هم میخورد و اگر این جای خالی با ایمپلنت، بریج یا پروتز پارسیل جایگزین نشود، دندانهای مجاور حرکت کرده و باعث فروپاشی بایت و مشکلات مفصلی میشوند.
این دسته تمام دندانهای یک یا هر دو فک را از دست دادهاند. این افراد دچار تحلیل شدید استخوان فک و فروپاشی ثلث پایین صورت میشوند که ظاهرشان را پیرتر نشان میدهد؛ برای آنان دستدندان کامل یا گزینه پیشرفتهتر اوردنچر متکی بر ایمپلنت توصیه میشود.
بیماران دارای دندانهای بهشدت پوسیده هستند. گاهی بیمار تمام دندانهای خود را دارد، اما به دلیل پوسیدگی وسیع، شکستگی ناشی از تروما یا سایش شدید بر اثر دندانقروچه مزمن، دندانها دیگر عملکردی ندارند. در این موارد از روکش یا بازسازی کامل دهان برای بازگرداندن ارتفاع عمودی صورت و زیبایی لبخند استفاده میکنیم.
تخصصیترین بخش کار ماست، بیماران مبتلا به سرطان یا آسیبهای شدید فک و صورت هستند. برای مثال، استفاده از اُبتوراتور برای بیماری که بخشی از کام خود را از دست داده حیاتی است تا دوباره بتواند صحبت کند و غذا بخورد.
بسیاری از سالمندان به دلیل ناتوانی در جویدن غذا دچار مشکلات گوارشی جدی یا سوءتغذیه میشوند و برای این عزیزان پروتز دندان یک ضرورت پزشکی برای حفظ سلامت عمومی بدن است، نه یک درمان لوکس و تزیینی.
استخوان زیر جای خالی دندان بهمرور آب میرود و درمانهای بعدی را سختتر و پرهزینهتر میکند.
دندانهای مجاور کج میشوند، فک به هم میریزد و ممکن است درد مفصل فک ایجاد شود.
پروتز بیکیفیت میتواند به عفونت لثه، تحلیل سریعتر استخوان و ساخت مجدد بینجامد.
استخوان زیر جای خالی دندان بهمرور آب میرود و درمانهای بعدی را سختتر و پرهزینهتر میکند.
دندانهای مجاور کج میشوند، فک به هم میریزد و ممکن است درد مفصل فک ایجاد شود.
پروتز بیکیفیت میتواند به عفونت لثه، تحلیل سریعتر استخوان و ساخت مجدد بینجامد.
این هشدار برای ترساندن نیست؛ واقعیت بالینی است. تشخیص بهموقع، ارزانترین و کمریسکترین مسیر است.
پیش از شروع، مسیر و مراحل درمان را دقیق میدانید.
ساختار فازبندیشده درمان به مدیریت هزینه در طول زمان کمک میکند.
اسکن و طراحی سهبعدی، خطای دستی لابراتوار را کم میکند.
چکاپ ششماهه برای اصلاح مشکلات کوچک پیش از بزرگ شدن.
معاینه بالینی، رادیوگرافی پانورامیک یا CBCT، قالبگیری تشخیصی و ثبت روابط فکی با فیسبو و آرتیکولاتور انجام میشود. در این مرحله متخصص نقش هر دندان و پایه را در طرح نهایی تعیین میکند.
در پروتز ثابت دندان دقیق تراش میخورد و در پروتز ایمپلنتی پس از جوش خوردن استخوان، اباتمنت نصب میشود. قالبگیری به روش آنالوگ با مواد سیلیکونی یا به روش دیجیتال با اسکنر داخلدهانی انجام میگیرد.
فریمورک با روش سنتی یا تکنولوژی CAD/CAM ساخته شده و در پروتزهای متحرک دندانها روی پایه مومی چیده میشوند.
این حیاتیترین مرحله و آخرین فرصت اصلاح پیش از نهایی شدن است. ثبات و گیر، ارتفاع عمودی و بایت، تکلم و زیبایی بررسی میشوند.
پروتز ثابت با سیمان مخصوص چسبانده یا روی ایمپلنت با گشتاور دقیق پیچ میشود و اکلوژن تنظیم میگردد.
بیمار با نحوه استفاده از نخ دندانی، مسواک بیندندانی و واترجت آشنا میشود و برنامه چکآپ ششماهه تنظیم میگردد.
استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، دارای فلوشیپ پروتزهای فک و صورت و طب خواب. تمرکز بر بازسازیهای پیچیده دهان با رویکرد پروتزمحور و بیومکانیک دقیق. آنچه در این صفحه میخوانید برگرفته از همین تجربه بالینی است.
یک جلسه مشاوره تخصصی، مسیر درمان شما را روشن میکند.
پروتز متحرک ارزانترین است؛ ایمپلنت و بازسازی کامل به دلیل جراحی و جلسات بیشتر گرانترند.
طلا، زیرکونیا، سرامیک یا آکریل هرکدام قیمت و ماندگاری متفاوتی دارند.
طراحی دیجیتال CAD/CAM دقت را بالا میبرد و بخشی از هزینه را توجیه میکند.
گاهی درمان ارزانتر مانند بریج، به دلیل تراش دندان سالم، در بلندمدت گرانتر تمام میشود.
مدیریت موارد پیچیده و لابراتوار تخصصی، مستقیماً بر کیفیت و قیمت نهایی اثر دارد.
چون درمان ذاتاً فازبندیشده است، هزینهها بهطور طبیعی در طول دوره درمان توزیع میشوند.
تحویل پروتز پایان درمان نیست، بلکه آغاز مرحله حیاتی نگهداری است. دوام هر پروتزی بیش از هر چیز به تعهد بیمار در رعایت بهداشت و معاینات دورهای بستگی دارد. مراقبت بر اساس نوع پروتز متفاوت است.
در پروتزهای متحرک، پروتز باید روزانه چند بار از دهان خارج و با صابون ملایم و مسواک نرم تمیز شود؛ خمیردندان معمولی ذرات ساینده دارد که صیقل پروتز را از بین میبرد و بستر تجمع باکتری میشود. یک قانون حیاتی این است که هرگز با پروتز متحرک نخوابید، چون خارج کردن آن در شب به لثه فرصت استراحت میدهد و ریسک عفونت ناشی از باکتریهای دهانی را کاهش میدهد. در پروتزهای ثابت، لبه روکش حساسترین نقطه برای تجمع پلاک و پوسیدگی ثانویه است؛ برای دارندگان بریج، استفاده از Superfloss حیاتی است تا ناحیه تماس پروتز با لثه که مسواک به آن دسترسی ندارد تمیز شود.
پروتزهای متکی بر ایمپلنت به دلیل نداشتن لیگامان ضربهگیر و سد دفاعی قوی، نسبت به عفونت حساسترند و به واترجت، مسواک بیندندانی و مسواک با سری کوچک برای تمیز کردن دور اباتمنت نیاز دارند. اگر دندانقروچه دارید، استفاده از نایتگارد برای جلوگیری از شکستن سرامیک یا شل شدن پیچ ضروری است. در اوردنچر، قطعات پلاستیکی داخل پروتز به مرور مستهلک میشوند و باید هر شش تا دوازده ماه توسط متخصص تعویض گردند. در پروتزهای فک و صورت، پوست اطراف پایههای ایمپلنت باید روزی دو بار تمیز شود و پروتز از نور شدید خورشید و مواد شیمیایی قوی دور نگه داشته شود تا ماده سیلیکونی تخریب نگردد.
پیگیری منظم از این جهت ضروری است که تغییرات بیولوژیک بدن متوقف نمیشوند. تحلیل استخوان، تحلیل لثه و تغییرات بایت به مرور رخ میدهند. مراجعه هر شش ماه یکبار به متخصص پروتز اجازه میدهد توزیع نیروهای جویدن دوباره تنظیم شود، از تشکیل جرم زیر لبه پروتز جلوگیری گردد و پروتز از نظر شکستگی میکروسکوپی یا سایش بررسی شود. توصیه میشود که تغییرات کوچک مانند بوی بد، شل شدن جزئی یا قرمزی لثه را نادیده نگیرید و در اولین فرصت با متخصص مشورت کنید.
باید صادق باشیم که در پروتز دندان چیزی به نام «تضمین مادامالعمر» وجود ندارد. طول عمر یک پروتز حاصل سه چیز است که در کنار هم کار میکنند: مهندسی دقیق متخصص، انتخاب درست مواد، و تعهد خود بیمار به نگهداری. به همین دلیل هم عمر انواع پروتزها با هم یکسان نیست و هر گروه رفتار خودش را دارد.
در میان همه گزینهها، آلیاژهای طلا هنوز بیرقیباند و دوام گزارششدهای میان سی تا پنجاه سال دارند، چون بهترین مهروموم لبهای را ایجاد میکنند و دچار سایش مخرب نمیشوند. روکشهای سرامیکی یا ترکیب فلز و سرامیک نیز اگر اکلوژن درست طراحی شود، سالها کار میکنند. نقطه ضعف اصلی این گروه هم مشخص است: شایعترین علت شکست بریج، تجمع پلاک زیر دندان مصنوعی و پوسیدگی دندان پایه است.
اینجا باید میان خود ایمپلنت و پروتز روی آن تفکیک قائل شد. فیکسچر در صورت جوش خوردن موفق به استخوان میتواند دههها باقی بماند، اما اجزای روی آن به مراقبت نیاز دارند. شل شدن یا شکستن پیچ اباتمنت و شکستن چینی، بهویژه در بیماران دندانقروچه، شایع است. مهمتر از همه، پریایمپلنتایتیس ناشی از بهداشت ضعیف، شایعترین علت از دست رفتن کل ایمپلنت به شمار میرود.
پروتزهای متحرک به دلیل ماهیت آکریل و تغییرات پیوسته بافت دهان، کوتاهترین عمر را دارند. استخوان زیر دستدندان بهمرور تحلیل میرود و پروتز معمولاً پس از دو تا پنج سال به ریلاین یا تعویض نیاز پیدا میکند. گیرههای فلزی پارسیل نیز بر اثر خم و راست شدن مداوم دچار خستگی فلز و شکستن میشوند. پروتزهای فک و صورت هم چون در معرض محیط بیرون قرار دارند، کمترین ماندگاری را دارند و سیلیکون آنها بر اثر نور خورشید و ترشحات پوست معمولاً میان هفت ماه تا دو سال دوام میآورد.
از دیدگاه بالینی، سه عامل بیش از هر چیز دیگری تعیین میکنند که پروتز شما چقدر دوام بیاورد:
در نهایت باید بدانید موفقیت درمان در جلسه تحویل پروتز مشخص نمیشود، بلکه در معاینات ششماهه سنجیده میشود؛ همانجایی که مشکلات کوچک پیش از آنکه به شکست فاجعهبار تبدیل شوند، اصلاح میشوند.
هر پروتز دندانی مجموعهای از موازنههاست. موفقیت درمان در این است که مزایا را به حداکثر و معایب را با طراحی دقیق به حداقل برسانیم. تحلیل این موازنهها بر اساس نوع درمان در جدول زیر خلاصه شده است.
| نوع پروتز | مهمترین مزایا | مهمترین معایب |
|---|---|---|
| ثابت (روکش و بریج) | ثبات و عملکرد نزدیک به دندان طبیعی، زیبایی بالا، ماندگاری زیاد | هزینه بیولوژیک تراش دندان مجاور، ریسک پوسیدگی ثانویه، غیرقابل بازگشت بودن |
| متحرک (کامل و پارسیل) | مقرونبهصرفه، حمایت از بافت نرم صورت، بدون نیاز به جراحی | کاهش قدرت جویدن، تحلیل تدریجی استخوان، عدم ثبات در فک پایین، دوره انطباق |
| متکی بر ایمپلنت | حفظ استخوان، حفاظت از دندانهای مجاور، ثبات فوقالعاده | نیاز به جراحی، ریسک پریایمپلنتایتیس، هزینه اولیه بالاتر |
فراتر از این جدول، چند نکته حرفهای در تعیین موفقیت نقش کلیدی دارند. قانون آنت پیش از ساخت پروتز ثابت به ما میگوید آیا ریشههای باقیمانده توان تحمل فشار جدید را دارند. منطقه خنثی در پروتز متحرک تضمین میکند دندانها جایی چیده شوند که فشار زبان و گونه برابر باشد. بیماران پارسیل باید بدانند خم و راست کردن مداوم گیرهها باعث شکستن آنها میشود و پروتز باید با روش صحیح خارج شود. در نهایت، نگهداری تخصصی با واترجت و Superfloss عمر پروتز را تا دو برابر افزایش میدهد. پروتز دندان صرفاً جایگزین دندان از دست رفته نیست، بلکه ابزاری برای جلوگیری از سوءتغذیه، مشکلات گوارشی و انزوای اجتماعی است.
بارها با این پرسش مواجه شدهام که پروتز بهتر است یا ایمپلنت. نخست باید یک سوءتفاهم رایج را اصلاح کنم؛ ایمپلنت رقیب پروتز نیست، بلکه یک تکیهگاه مدرن برای پروتز است. پروتز دندان به معنای هر عضو مصنوعی جایگزین مانند روکش، بریج یا دستدندان است، در حالی که ایمپلنت یک ریشه مصنوعی تیتانیومی است که درون استخوان قرار میگیرد تا پروتز را نگه دارد. این موضوع را در صفحهای مستقل بهتفصیل مقایسه کردهایم.
از نظر بیومکانیک، وقتی دندانی از دست میرود و جای آن خالی میماند، استخوان فک به دلیل نبود ریشه شروع به تحلیل میکند و پروتزهای متحرک حتی میتوانند سرعت این تحلیل را افزایش دهند. ایمپلنت با تحریک استخوان مانع این تحلیل میشود که بزرگترین مزیت بیولوژیک آن است. از نظر هزینه بیولوژیک نیز بریج سنتی مستلزم تراش دندانهای سالم مجاور است، در حالی که ایمپلنت به تنهایی روی پایه خود قرار میگیرد و به دندانهای مجاور آسیب نمیرساند.
انتخاب بهترین روش به چند فاکتور بستگی دارد که در جدول زیر خلاصه شدهاند.
| معیار | ملاحظه در انتخاب |
|---|---|
| سلامت عمومی | دیابت کنترلنشده، مصرف زیاد سیگار و سابقه رادیوتراپی ریسک شکست ایمپلنت را بالا میبرند |
| کمیت و کیفیت استخوان | ایمپلنت به حداقل ارتفاع و عرض استخوان نیاز دارد؛ در تحلیل شدید، پیوند استخوان یا پروتز متحرک مطرح میشود |
| انتظارات و ترجیحات بیمار | ترس از جراحی میتواند بیمار را به سمت پروتز سنتی هدایت کند |
| مسائل مالی | پروتز متحرک ارزانترین راه است؛ ایمپلنت سرمایهگذاری بلندمدت با هزینه اولیه بیشتر است |
جمعبندی من این است که ایمپلنت امروزه استاندارد طلایی درمان محسوب میشود، اما دندان طبیعی همواره بهتر از ایمپلنت است. اگر دندانهای شما قابل نجاتاند، اولویت با حفظ آنها به کمک روکش است. اما اگر دندانی از دست رفته، ایمپلنت به دلیل حفظ استخوان و آسیب نزدن به دندانهای مجاور انتخاب برتر است، مگر آنکه محدودیت پزشکی یا مالی جدی وجود داشته باشد. برای تصمیم نهایی، ارزیابی جامع شامل رادیوگرافی CBCT و معاینه دقیق روابط فکی ضروری است.
ایمپلنت رقیب پروتز نیست، بلکه ریشه مصنوعی است که پروتز روی آن سوار میشود. اگر دندان طبیعی قابل نجات باشد حفظ آن با روکش در اولویت است، اما برای دندان از دست رفته ایمپلنت به دلیل حفظ استخوان و آسیب نزدن به دندانهای مجاور انتخاب برتر است، مگر آنکه محدودیت پزشکی یا مالی جدی وجود داشته باشد.
ایمپلنت تکواحدی بهترین گزینه است چون جایگزین ریشه میشود، استخوان را حفظ میکند و به دندانهای سالم کناری دست نمیزند. اگر ایمپلنت به دلایل پزشکی یا مالی ممکن نباشد، بریج گزینه دوم است، مشروط بر آنکه دندانهای مجاور توان تحمل فشار اضافی را داشته باشند.
سه گزینه اصلی وجود دارد. دستدندان کامل سنتی ارزانترین راه است. اوردنچر متکی بر ایمپلنت روی دو تا چهار ایمپلنت قفل میشود و استاندارد طلایی فک پایین است. پروتز ثابت کامل مانند All-on-4 بیشترین شباهت را به دندان طبیعی دارد. انتخاب به میزان استخوان، بودجه و نیاز به حمایت لب بستگی دارد.
در روزهای اول مانند هر جسم خارجی به زمان انطباق نیاز دارد. قدرت جویدن با آن حدود یکسوم دندان طبیعی است و بیشترین چالش جابهجایی در فک پایین رخ میدهد. اگر پروتز در منطقه خنثی طراحی شده باشد ثبات آن به حداکثر میرسد و بسیاری از ناراحتیها در معاینات دورهای اصلاح میشود.
این فرآیند به یادگیری سیستم عصبیعضلانی بستگی دارد و بهطور متوسط از چند هفته تا چند ماه طول میکشد. تمرین تکلم و جویدن در خانه این روند را تسریع میکند. پروتز درست طراحیشده نباید درد دائمی ایجاد کند و وجود نقاط درد نشانه نیاز به اصلاح است.
نه همیشه. در روش بریج دندانهای مجاور تراش میخورند، اما با ایمپلنت میتوان دندان از دست رفته را بدون دست زدن به دندانهای مجاور جایگزین کرد. روشهای محافظهکارانهتری مانند اینله، آنله و ونیر نیز فقط بخش آسیبدیده را بازسازی میکنند.
تضمین مادامالعمر وجود ندارد، اما روکشهای طلا میتوانند سی تا پنجاه سال عمر کنند و سرامیکهای مدرن نیز با اکلوژن درست سالها کارایی دارند. پروتزهای متحرک معمولاً هر چند سال به ریلاین یا تعویض نیاز دارند. عامل اصلی طول عمر، بهداشت بیمار و چکآپ ششماهه است.
درباره پروتزهای متحرک پاسخ قاطعانه بله است. خارج کردن آن در شب هم به لثه استراحت میدهد و از عفونت قارچی جلوگیری میکند، و هم ریسک عفونت ریوی را کاهش میدهد. پروتزهای ثابت نیازی به خارج شدن ندارند، اما در صورت دندانقروچه باید از نایتگارد استفاده شود.
بله، اما با مدیریت دقیق. در دیابت باید قند خون کنترل شده باشد تا جوش خوردن ایمپلنت مختل نشود. در پوکی استخوان داروهای بیسفسفونات میتوانند پس از جراحی دهان ریسک مرگ استخوان را افزایش دهند. متخصص با بررسی تاریخچه دارویی ایمنترین طرح را انتخاب میکند.
چسب یک وسیله کمکی موقت است، نه راهکار درمان یک پروتز لق. استفاده طولانیمدت برای پوشاندن لقی خطرناک است چون فشار غیرمحوری وارد کرده و تحلیل استخوان را تسریع میکند. اگر پروتز بدون چسب نمیایستد، بایت آن اشتباه است یا نیاز به ریلاین دارد.
ساختار درمانهای پروتزی ذاتاً مرحلهای است. درمان از فاز جراحی، پروتز موقت و پروتز نهایی تشکیل شده که معمولاً سه تا شش ماه فاصله دارند و همین وقفه زمانی امکان مدیریت هزینه در طول دوره درمان را فراهم میکند.
بهترین مرجع، متخصص پروتزهای دندانی است که به دلیل دانش عمیق در بیومکانیک، مواد دندانی و روابط فکی میتواند تشخیص دهد کدام طرح درمان طول عمر بیشتری در دهان شما خواهد داشت. در موارد خاص مانند نقص پس از تومور، مراجعه به متخصص پروتز فک و صورت ضروری است.
برای رزرو وقت مشاوره و معاینه رایگان فرم را تکمیل تا با شما تماس بگیریم.